همه مون خونه نرگس عروس خاله شام دعوت بودیم صبح ساعت۵بایدمیرفتم بناب تاباتوربناب بریم بانه همیشه اینجوربانه رفتناپرازاسترسه پرازترسیدن هوا بشدت سرده بایکی ازهمکارالیلا هماهنگ کردیم بریم خونه نرگس می رسم ازسرمایخ زدم جلوبخاری بهم جامیدن گرم بشم همسردخترخاله وشوهرخاله ام میان شوهرخاله ام شک میکنه درماشین بازمونده باشه ازآیفون مهسانگاه میکنه که باباش میگخ دخترم برودم در چک کن برگرد مهسا یه دختر۴ساله داره خاله روبه همسرش میگه براچی تنهایی این وقت شب میفرستی؟منظورازاین وقت شب سرشبه همه هستن یهو دلم بر

جمعه۱۴دی ۱۴۰۳یه روزسراسر اعصاب خردکنی بود چندروزقبل تریکی ازهمسایه های پاساژاطلاع رسانی کردمیرن بانه گفتم منم برم ولی دلم نه می گفت کاش ندای دلم گوش بدم هروقت گوش نمیدم پشیمان میشم خلاصه۶نفرشدیم حرکت ازبناب بود قرارشد بالیلا که زنی حدودا۵۰ساله اس باهم بریم یکی ازدوستاش بیاددنبالش اونم بیاددنبال من بریم ساعت یک وربع شب زنگ زد که دوستش قالش گذاشته نمیادگفتم اشکال نداره علی بادوستش میرن تبریزمارومی رسونن گفت باشه۴صبح زنگ زد که بیداری گفتم بله لیلا گفت زودترحاضرشو گفتم ساعت چندحرکته گفت۶ گفتم الان خ

من سواراتوبوس شدم ویکی ازسردترین صندلیاخالی نشستم خانمی گفت من جانگه داشتم انقداعصابم خراب بود چیزی نگفتم انگارنشینده باشم همه درحال اعتراض بودن بعضیا عین خیالشون نبود شهرهرت بود پرازهمهمه همه ی آدما غریبه هیچکس رونمی شناختم هیچ همشهری هم نبودبرگشتنی همین جاپیاده میکرد اونموقع می شدساعت۱۰یا۱۱شب انگارمن این گوه روتاآخربایدمیخوردم ساعت۸ماشین راه افتاد ازملکانم مسافرسوارکردن وماشین ظرفیتش تکمیل شد اون دوتا آقا صبح هم باماشین خودشون رفتن ولی موازی بااتوبوس بود ولی همون راننده بود آقای۵۵ساله نبود چقد